31 januari 2020

VERBEELDINGSKWAST.

Ze komt niet langer overeind,
haar
handen zijn te zwaar om nog een

verfkwast in het nat
te dopen,
maar het

schilderij is droog.
Ze heeft het landschap uit haar lijst
gebroken,

doet haar ogen toe en
gaat er
wonen.

Het is een uurtje voor de zon op komt,
donker nog,
de hemel

heeft haar nooit geholpen
om het
hogere doel te kunnen begrijpen van die

hechtingen in liezen,
naalden, prikken, pillen,
agressieve

medicijnen,
slangen in een hals en
niets te kiezen.

Wat is er weinig om te blijven.
Van daar op aarde is ze veel te klein om
elk detail

te overzien,
maar zo kan ze
elders zijn.

En misschien is dit het dan,
wat ze van
witte kamers leerde.

Hoe bevrijdend haar verbeelding is.
Ze ziet veel meer
met haar hand

voor haar ogen,
de mooiste dingen
met haar ogen

dicht.

– Malon