10 februari 2020

ALS IK NIET SLAPEN KAN.

Mamma, ik ben bang voor binnen
en al dat onderhuids
geboren wordt.

Mijn adem rilt van haar verloren water,
vocht trekt weg
uit heel dit lichaam en de

buitenkant
zuigt zich naar binnen. Mam, het schuurt
onder mijn frêle huid,

ik word
doorzichtig.
Zie je me niet meer.

Ik wil weer opgekropt
in je peulwand liggen. Je bent
mijn schutblad in de

kille nachten. Wìl je mijn
bestaan
verlichten.

Kindje, laat je bloem maar los en
leeg je longen.
Laat je adem door mijn lichaam gaan en

stroom maar daar doorheen
vanavond.
Ik zal je wiegen.

Voel de golven van mijn borst en
bloed er open
op mijn boezem. Ik zal je troosten.

Hoe dan ook.
Morgen klap je open,
bloei je terug in licht en lucht,

maar voor nu
ontzie ik je.
Droom mijn dromen maar en neem

mijn rust.

– Malon