19 maart 2020

WACHTEN TOT WE TERUGKEREN.

Ergens
trekt de avond
met een lang gezicht weg uit de bergen,

maar ik kan slechts
naar de verte kijken, diep
in huis.

Waarheen ging eigenlijk de ruimte
om in weg te kunnen kruipen.
Ik heb de luiken dicht

gedaan
en liet de wereld buiten me de
vorm aannemen die ze had,

ooit
voordat ze vergruisde.
Ja, soms

verplaats ik tafels om daarna
niet meer alleen te zijn,
dan

bedaar ik in mijn eigen schaduw, laat mijn
dromen gaan
en luister.

Hoor je de kevers sluipen,
blad
dat valt,

de knop die open springt. Ik
lig nog steeds dezelfde meter
naast het grasland

dat zal wachten
tot ik
terug keer.

– Malon