29 april 2020

G(RRRR)OD.

Hoe kon ik jou toch in mijn handen houden,
zo godvergeten ver
lag daar je tuin

begraven.
Het was nog maar
een steenworp afstand, maar voelde

ver
als de maan die
op haar hoogste punt staat.

Ik wachtte aan je kuil
tot zij kapot viel op de straat
en

werd brullend
tegen de lakens wakker. Ik
zag mezelf

de schaduwen uit het behang
van onze slaapkamer
poetsen,

deed als vanzelf een stap
naar vroeger.
Terug naar toen

het niet zo gruwelijk
moeilijk was de
bloesem

in de kers te tellen
voordat ze
uitbloeide.

– Malon