09 juni 2020

HEEL HET ALLES.

Maar eer het zo ver is, houd me nog
even vast
zoals ik was

en laat me daarna
aan mijn ander.
Vergeet dat ik nu groter ben.

Ooit paste ik nog
klein
en breekbaar in jouw open gelegen

palm,
genesteld
en beschermd tegen het zwart dat

knelt en knarst. En nog
steeds
als ik ergens heen ga, mam,

ben jij daar ook,
omdat ik altijd in je thuis kan komen: lijf
dat mij verwacht.

Het is me veilig
in jouw arm bevallen, nooit was er noodzaak
weg

te gaan.
Jij hebt de kramp verdragen, ik een
gat geslagen

in jouw schoot.
Ik leer me weren in de wereld,
maar

hier
lig ik, jouw eeuwig
kind.Jij

houdt mijn evenwicht en heel het alles
kan ik aan
met ogen dicht

op jouw
gelaat
gericht.

– Malon