09 oktober 2020

OF DE BLOEM ZICHZELF OPNIEUW ZAL ZAAIEN.

De oostenwind van deze kale vlakte
keert terug
met al haar droogte.

Het is inmiddels half oktober.
De schrale oogst uit de woestijn die
bloeiend

rode rozen over haar ogen legt en zij
die nog de wee weg slaapt
met haar geloof

verraderlijk
dichtbij.
Wek mij maar weer wanneer de wereld is

om in te blijven
en niet dit zooitje, niet
dit lijden.

Ik ben verdoofd. Mijn
berooide handen
liggen bloot op schoot,

de rooftocht is inmiddels over en de ringen die ik droeg
schuiven om vreemde vingers
nu.

De zoon die ik ooit baarde
buigt
voorover.

Ternauwernood raken de tranen huid.
Aan deze dood
wordt niet ontkomen, maar hij –

Hij huilt
alsof hij haar bewatert, alsof
zijn bloem

zichzelf
opnieuw
zal

openen.

– Malon