09 oktober 2020

VIS, MEERMIN, MENS, IK.

Ik denk
dat ik kort dood geweest ben
en daarna wakker werd

met boven me de sneeuw die
sneller viel dan sneeuw,
als bloesem bijna

in de lente
en onder me, op haar geheime plek
de vis

die stil hing in haar ijs.
Ik ben mijn vin kwijt en mijn kieuwen, die
nieuwe benen weten niet

waarheen haar vliezen
en haar schubben zijn, zij
kunnen

amper
lopen.
Ik probeerde op te staan

en door mijn kruin te ademen,
maar alles was nog
onder water,

wildernis
van dood koraal en wit
geraamte.

De vis – Ze keek nog net met ogen naar me,
helder en
doorzichtig en

vertelde hoe ik in het meer dook, van
elke stad
onder de

glazen bodem

– Malon

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>