09 oktober 2020

UITGEMOLKEN MOEDERS.

Er is een ei dat splitst, een kind dat rilt
in een vermoeide placenta,
er is

het stikken en bedorven koek
en er is altijd
die verspilde moeder.

Wie stelpt toch dit inwendig bloeden.
Wie haalt het dode kind
uit het gat

in mijn voering.
Wie schraapt het lichaam van de vloer
en wie begraaft haar.

Toe – krab het van mijn randen af en haal
haar
uit mijn haren.

Het kind breekt af
in mijn binnenwater,
krijgt niet de kans om

meer
te zijn.
De melk in mijn borst is zuur geraakt,

mijn kleintje
ver al
over datum.

Na jaren sta ik op haar plaatsje,
witte groeve.
Het is goed.

Blijf maar lekker slapen, meisje.
Ik overzie het lege weiland,
de zwarte lucht

steekt heel mooi af
tegen het dor gezicht
van gestorven

graan.

– Malon